Abstract
Abstract:
Over four decades of conflict have severely damaged Afghanistan’s housing sector, eroding both its physical resilience and the social networks tied to home and community. Repeated cycles of war, displacement, and political instability have hindered the development of coherent housing policies and building regulations, leaving much of the population vulnerable to both conflict and natural disasters. The situation has worsened since 2021, with mass returns from neighboring countries and a series of devastating floods and earthquakes between 2022 and 2024 exposing deep structural weaknesses in the nation’s built environment.
This research focuses on Kabul City as a microcosm of Afghanistan’s broader housing challenges, where unregulated construction, informal settlements, and weak enforcement of building codes coexist alongside limited adoption of sustainable and resource-efficient practices. The study argues that current post-crisis responses—largely centered on temporary shelters—are insufficient to ensure long-term safety, durability, and environmental performance.
To address these gaps, the research proposes a structured framework for resilient and sustainable housing in Kabul, tailored to local materials, labor skills, and cultural preferences while aligning with global standards such as LEED and BREEAM. The study aims to shift reconstruction efforts from short-term, reactive measures toward proactive, integrated strategies that strengthen urban resilience, support sustainable development, and improve living conditions in post-conflict Afghanistan.
Keywords: Housing resilience, Sustainable reconstruction, Kabul, Post-conflict urbanism, LEED, BREEAM, Afghanistan
:چکیده
چهار دهه جنگ بهطور جدی بخش مسکن افغانستان را آسیب زده و هم مقاومت فیزیکی آن و هم شبکههای اجتماعی مرتبط با خانه و جامعه را تضعیف کرده است. چرخههای مکرر جنگ، بیخانمانی و بیثباتی سیاسی مانع از توسعهٔ سیاستها و مقررات منسجم ساختمانی شده و بخش زیادی از جمعیت را در برابر بلایای طبیعی و بحرانهای انسانی آسیبپذیر ساخته است. وضعیت از سال ۲۰۲۱ به بعد وخیمتر شد، با بازگشت گسترده افغانها از کشورهای همسایه و وقوع سیلابها و زلزلههای شدید بین سالهای ۲۰۲۲ تا ۲۰۲۴ که ضعفهای ساختاری عمیق در محیط ساختهشده کشور را آشکار کرد.
این پژوهش شهر کابل را بهعنوان نمونهای کوچک از چالشهای مسکن در افغانستان مورد بررسی قرار میدهد، جایی که ساختوساز غیررسمی، محلات غیررسمی و ضعف در اجرای قوانین ساختمانی در کنار استفاده محدود از شیوههای پایدار و بهینهسازی منابع وجود دارد. مطالعه نشان میدهد که پاسخهای فعلی پس از بحران—که عمدتاً بر سرپناههای موقت متمرکز هستند—برای تضمین ایمنی، دوام و کارایی محیطی در بلندمدت کافی نیستند.
برای رفع این شکافها، پژوهش یک چارچوب ساختاری برای مسکن مقاوم و پایدار در کابل پیشنهاد میکند که با مواد محلی، مهارتهای کارگری و ترجیحات فرهنگی تطبیق یافته و در عین حال با استانداردهای جهانی مانند LEED و BREEAM هماهنگ است. هدف این مطالعه تغییر تلاشهای بازسازی از اقدامات واکنشی کوتاهمدت به استراتژیهای یکپارچه و پیشگیرانه است که مقاومت شهری را تقویت کرده، توسعهٔ پایدار را حمایت میکند و شرایط زندگی در افغانستان پس از جنگ را بهبود میبخشد.
کلیدواژهها: مقاومت مسکن، بازسازی پایدار، کابل، شهرسازی پس از جنگ، LEED، BREEAM، افغانستان